"Kroniki Bane'a"

Tytuł: Kroniki Bane'a

Taaak, ucięli Bane'owi rączki.

Tytuł oryginału: The Bane Chronicles 
Autorki: Cassandra Clare, Sarah Rees Brennan, Maureen Johnson


Co za dużo to nie zdrowo. Czy rozkładanie bohatera na czynniki pierwsze może okazać się zgubą?

Egzaminy mnie powalają... Nauka i nauka, a nauczyciele jeszcze dokładają. Cóż, na szczęście to już pod koniec tego miesiąca, później prawdopodobnie będzie więcej luzu, a co za tym idzie - czasu na czytanie książek. Przynajmniej mam taką nadzieję...

"Kroniki Bane'a" składają się z dziesięciu opowiadań, nowelek. Każde jest odrębną historią w życiu Wielkiego Czarownika Brooklynu... No, może nie tak do końca, ponieważ dwa opowiadania dotyczące związku Magnusa z Alecem, są w pewnym sensie powiązane... Wątkiem miłosnym. W każdym razie w każdej noweli można znaleźć coś dla siebie. Oczywiście, jeśli ktoś lubi tą postać, jeśli nie... Lub jej nie zna to raczej nie powinien sięgać po tą lekturę. Po pierwsze postaci, które tam się pojawiają są postaciami z serii "Diabelskie Maszyny" i "Dary Anioła", a są z nimi powiązane pewne wydarzenia... Autorki starają się opisać i wydarzenia, i bohaterów, jednak fabuła jest napisana w zamiarze dla fanów twórczości p. Clare, niż dla nowych czytelników.
Nie chcę nikogo zniechęcać do tej książki, bo uważam, że nie jest to najgorsza lektura, aczkolwiek spodziewałam się czegoś lepszego po DA i DM, a zwłaszcza po tym, jak Magnus został tam opisany. Rozumiem, że bohater nie jest tak naprawdę zabawny, uśmiechnięty od ucha do ucha, bezproblemowy i w ogóle. Ale... Ten Bane z "Kronik..." jest suchą postacią, sztywną, jego czyny nie są sztywne, jednakże same zbudowanie bohatera, styl pisania według mnie oddalił tego Bane'a od tego znanego mi z np. "Darów Anioła". Autorka chciała jednak najlepiej dla swoich fanów - to też rozumiem. Widziała, że czarownik cieszy się gronem fanów, to napisała o nim opowiadania, mające przybliżyć bohatera. Mogła napisać tylko kilka, nie trzeba było dziesięciu, albo przynajmniej mogły być one krótsze. Na przykład dajmy pierwsze opowiadanie pt. "Co naprawdę wydarzyło się w Peru?". Za nim autorki przeszły do kluczowej odpowiedzi to tak nakręciły, opisały tyle nie potrzebnych rzeczy, że mnie to już po prostu nudziło. Najbardziej gryzącym zdaniem było "Ale to nie spowodowało, że Magnus został wyrzucony z Peru." TO ZDANIE JEST SPOILEREM! I tak na końcu nic się nie wyjaśniło.
Narzekam tak na tą lekturę, narzekam, ale przecież musi mieć jakieś plusy! I ma jeden wielki ogólny plus. Oraz jeden, który jest bardziej osobisty - zaciekawiła mnie postać Jamesa Herondale'a. Jednak jeśli chodzi o ten pierwszy plus... Uważam, że książka fantastyczna powinna coś zawierać, ukrywać po tym światem fantasy. Jakieś przesłanie, tylko po prostu zatuszowane pod nierealnymi elementami. W "Kronikach Bane'a" o miejscu fantastycznym nie może być mowy, ponieważ Peru, Paryż, Londyn i Nowy Jork istnieją naprawdę, i z tego co mi wiadomo miejsca, które są w tych miastach istnieją naprawdę. Jestem pewna do tego przy Nowym Jorku i Londynie. W każdym razie w paru opowiadaniach znalazłam przesłanie. Z czego się cieszę, ponieważ w seriach o Nocnych Łowcach nie znalazłam tego. Każdy sam powinien  znajdować przesłanie w książkach, ponieważ każdy znajduje co innego, to co chce. Dlatego nie wyjawię, co ja znalazłam. ;)

Ocena: 5/10

"Miłość to miłość; nie było zaklęcia, które uleczyłoby złamane serce i nie zniszczyłoby na zawsze jego zdolności do kochania."
opowiadanie: "Mroczne dziedzictwo"

"Przyziemni pokładają wiarę w swoich papierowych pieniądzach, a kiedy one obrócą się w popiół, świat wywróci się do góry nogami."
opowiadanie: "Wzlot hotelu Dumort"

"Wszystko mogło zostać odebrane, miłość mogła być ostatnim, co pozostało, a później i ona mogła zostać odebrana." 
opowiadanie: "Ocalić Raphaela Santiago"

Czytaj więcej »

"Dary Anioła. Miasto Niebiańskiego Ognia"

Tytuł: Dary Anioła. Miasto Niebiańskiego Ognia
Tytuł oryginału: City of Heavenly Fire. The Mortal Instruments - Book Six

Autorka: Cassandra Clare
Ostatnia część serii "Dary Anioła". Czy zło da się wybaczyć? Jacy się rodzimy, pozostajemy na zawsze? "Miasto Niebiańskiego Ognia" odkrywa przed czytelnikami wiele tajemnic oraz pozostawia następne.

Wiem, że książki nie ocenia się po ilości stron i tak nie robię, ale... siedemset stron to jak dla mnie trochę przesada. Rozumiem, trzeba jakoś doprowadzić do końca losy bohaterów "Darów Anioła" (seria ma sześć części), trzeba nawiązać do następnej trylogii ("Mroczne Artefakty"/"The Dark Artifices"), jednak... Może są takie książki, gdzie się nie zauważa, że mają ponad pięćset stron... Nie piszę, że MNO było nudne, nie. Tylko trochę mi ciążyły te strony...

Opis: Sebastian Morgenstern staje się coraz silniejszy. Jego armia Mrocznych rośnie w siłę z dnia na dzień. Coraz bliżej kresu świata Nocnych Łowców... Na ratunek idzie im oczywiście nasza banda, czyli Jace, Clary, Alec, Isabelle i... Simon. Nocni Łowcy i wampir udadzą się do tajemniczego królestwa demonów, gdzie czekają ich nie lada wyzwania. Staną między innymi przed pytaniem: "ufasz mi?".

Według mnie to jedna z lepszych części DA. Nowe miejsca, wiele się dzieje. Może na początku można się pogubić, jeśli chodzi o nowych bohaterów - rodzeństwo Blackthorn i Emmę Carstairs, aczykolwiek to nic nie zmienia. Przynajmniej dla tego, kto nie myśli o następnej serii o Nocnych Łowcach. (Ja prawie ciągle obliczałam ile lat będą mieć ci bohaterowie w swojej trylogii) Gdy spojrzy się na "Miasto Kości" i tą część to śmiało można napisać, że większość postaci dorosła, zmieniła się. Stała się bardziej dojrzała. Tutaj nie ma już tego Jace'a, który wskoczyłby (nie wiem) w ogień, żeby zobaczyć jak to jest w środku ognia. Chociaż nadal jest sobą, to jego zachowanie i sama osoba już tak nie denerwuje jak w innych częściach. Ogólnie to była moja najmniej lubiana postać.
Wątki miłosne są i tu... Niektóre rozwijają się jeszcze bardziej... Według mnie oprócz wątku Clace (Clary+Jace), inne nie są jakoś mdłe. W pewnym sensie... Nie można napisać, że czegoś uczą, nie mogę znaleźć odpowiednich słów. Po prostu są takie życiowe? Nie z byle lepszego romansidła? Okej, rozłąki są wszędzie, ale jeśli rozszczepiłabym je na czynniki pierwsze, po analizie, to wydaje się nie głupie, nie puste.

Nie wiem, dlaczego, ale... Fragmenty w których autorka przekręcała Biblię... To było dziwne... Zwłaszcza, że te przekręcenia odnosiły się do wyżej pisanego królestwa demonów. Zwłaszcza modlitwa Magnusa - "Ojcze nasz".

Ocena: 9/10

(Wiele) Fragmenty:
"Bohaterami nie zawsze są ci, którzy wygrywają. Czasami są nimi ci, którzy przegrywają, ale nie poddają się i nadal walczą. To właśnie czyni ich bohaterami."

"Erchomai.
Nadchodzę.
A teraz to jedno słowo: Veni.
Przybyłem."

"Kiedyś myślała, że są dobrzy ludzie i źli ludzie, że istnieje strona światła i strona ciemności, ale teraz tak nie uważała. Widziała zło w swoim bracie i ojcu, zło, które wynikło z dobrych intencji, i zło czystej żądzy władzy. Ale dobro też nie gwarantowało bezpieczeństwa. Cnota potrafiła ciąć jak nóż, niebiański ogień oślepiał."

"Przestępcy, samobójcy i potwory są grzebani w miejscu, gdzie krzyżują się drogi, prawda?"

"Lepiej myśleć, że straciło się wszystko, i zacząć od nowa? Czy łatwiej wiedzieć, że ludzie, których się kocha, żyją, nawet jeśli już nigdy nie można ich zobaczyć?"

"Pragnienia naszych serc są bronią, którą można wykorzystać przeciwko nam."

"Czasami jest ciężko, kiedy chce się być takim jak ktoś inny, ale nie wie się, jak to osiągnąć."

"(...) świat nie jest podzielony na wyjątkowych i zwyczajnych. Wszyscy mają potencjał. Póki ma się duszę i wolną wolę, można być wszystkim, robić wszystko, wybrać wszystko. Powinieneś móc sam wybrać."

"Duchy to wspomnienia, a my je nosimy w sobie, bo ci, których kochamy, nie opuszczają świata."

"Wszyscy składamy się z tego, co pamiętamy. Przechowujemy w sobie nadzieje i lęki tych, którzy nas kochają. Póki jest miłość i pamięć, nie ma prawdziwej straty."

Czytaj więcej »