Autor: Alice Osman
Następna książka polecana przez youtubera... Tzn. nie żebym często patrzył na polecajki youtuberów. Właśnie rzadko i to raczej są osoby, które oglądam dość długo i mniej więcej wiem, jaki mają gust, czy to czytelniczy, czy filmowy. Wiem, że nie polecają byle czego. No i nie wciskają tego utworu nachalnie.
Z polecajek książkowych tym bardziej rzadko korzystam, ale tym razem znowu postanowiłem skorzystać z polecenia jednej z booktuberek. Wcześniej sięgnąłem po Promyczka z jej polecenia, ale nie książka nie spodobała mi się. A jak jest z Radio Silence?
Właśnie jest inaczej. Prawdopodobnie przez tematykę jakiej dotyczy. Książka nie jest bez wad, ale główne z nich dotyczą tłumaczenia, chociaż to bardziej marudzenie, niż rzeczywisty fakt... Po prostu w języku angielskim znacznie łatwiej uzyskać pewien efekt, niż w języku polskim i chyba tłumaczka nie mogła zastosować innej formy gramatycznej, żeby nadal dobrze się czytało i miało sens. W skrócie: w fabule pojawiają się tajemnice odnośnie tożsamości osób i mowa jest o nich w drugiej osobie liczby pojedynczej... Także no...
Ale tamto da się zrozumieć i tak jak piszę - to bardziej moje marudzenie.
Fabuła porusza wiele ważnych problemów z którymi chyba jeszcze nie spotkałem się w książce, a przynajmniej nie tak opisane. Nie w takim natężeniu. Trudno pisać o części z tych wątków nie spoilerując, dlatego niestety większość z nich muszę ominąć.
Główna bohaterka - Frances - jest ambitną licealistką. Ambitną do bólu, ponieważ nie ma poniekąd życia poza nauką i swoim celem, jakim jest Cambridge. Jej jedyną odskocznią od nauki jest podcast Universe City, który prowadzi tajemniczy Twórca. Nikt nic nie wie o nim. Dosłownie nic. Jego tożsamość jest ukryta od samego początku. Pewnego razu to jednak się zmienia.... I przez cały rok szkolny będziemy świadkami konsekwencji, jaką będzie mieć odkrycie tej tajemnicy.
I tyle. Tylko tyle mogę napisać o fabule.
Trochę mam problem z Frances... Narracja jest pierwszoosobowa, więc śledzimy jej myśli i rozważania na wiele kwestii i wydarzenia. Z jednej strony możemy zrozumieć, dlaczego jest, taka, a nie inna, ale z drugiej... Część rzeczy kłóci mi się z tym jak jest wykreowana, mówi o sobie. Niby stoi na uboczu i nie ma znajomych... Ale jednak ma magicznie... Nic poza nauką się nie liczy, ale uczęszcza na imprezy (raz na kiedyś; przymusza się) i pije na nich... Czy tylko mi się to wyklucza? Tzn. nie jest najgorzej w jej społecznym życiu. Nawet ta nauka... Nikt jej do tego nie zmusza. Wykreowała sobie, taki świat wg. mnie. Okej, jest ze współczesnego pokolenia, któremu mówi się, że bez studiów nie ma przyszłości, że tylko dobry uniwerek... Ale ona też nie wybiera jakiegoś cool kierunku wg. mnie. Nie wiem, co miałaby robić po nim, jeśli nie uczyć na uniwersytecie. Frances jest pełna sprzeczności. Nie wiem, teraz przychodzi mi do głowy, że może o to chodziło? Że nie widziała, jak ma dobrze? Ale jeśli tak to tak jakby jest przeciwieństwem innej postaci książki... Tzn. jest, ale chodzi mi o coś innego. Nie lubię, kiedy bohater X jest kompletnym przeciwieństwem Y, żeby uwidocznić bardziej dane cechy Y, najczęściej jest to pokazywane przy inteligencji bohaterów (ogólnie, nie w Radio Silence).
